Johan Tahon
Het werk van Johan Tahon (1965) is de verslaglegging van een onderzoek naar de condition humaine. Zowel zijn vroege werk in gips als zijn latere werk in keramiek is wit, grillig van vorm en meestal herkenbaar als mensfiguur. In zijn verstilde, ingetogen werk zien we de mens als onvolmaakt en gekneveld wezen, zoekend naar een plaats om te kunnen ‘zijn’.
Het zelf neemt een belangrijke positie in in het werk van Tahon. In zijn beeldhouwkunst neemt hij de menselijke figuur als uitgangspunt, binnen dit onderwerp is ook de zoektocht naar spiritualiteit en het goddelijke essentieel. Vooral het afgelopen jaar heeft hij zich laten inspireren door Islamitische kunst en het soefisme. In Turkije, waar Tahon over een atelier beschikt in Iznik, doet hij onderzoek naar de eeuwenoude techniek van de Ottomaanse kwartzkeramiek.
De beelden van Tahon zijn herkenbaar als mensfiguren. In het zoeken naar de juiste vorm laat hij de menselijke anatomie soms helemaal varen. Het weglaten of omkeren van ledematen benadrukt de onvolmaaktheid van de figuren en daarmee de kwetsbaarheid van de mens. Hij werkt bewust niet door tot volledige abstractie, maar behoudt altijd een sprankje figuratie, waardoor de toeschouwer toegang tot de beelden krijgt. Tahon werkte lange tijd vooral in gips, vanwege de witheid en de kwetsbaarheid van het materiaal. Het zoeken naar een plaats om te kunnen ‘zijn' is exemplarisch voor de beeldhouwkunst van Tahon. In gips wordt de vorm van de beelden opgebouwd en vervolgens weer gedeeltelijk afgebroken en bijgewerkt in een landurig proces.
Recent legt Johan Tahon zich meer toe op het werken in keramiek. In België werkt hij aan series mensfiguren die in concept en uitstraling een eenheid vormen met zijn eerdere werk in gips. Het wit komt in het keramische werk terug in een glanzend wit glazuur. In Iznik experimenteert hij ook met meer traditionele voorwerpen als schalen en borden, voorzien van kleurrijke voorstellingen in glazuur.