Paul van der Eerden
De tekeningen van Paul van der Eerden (1954) zijn op het eerste gezicht rauw en ongemakkelijk. Vaak is het beeld volkomen plat en wordt de voorstelling in het kader van het blad geperst. Grotesk gestileerde gezichten barsten bijna uit het vlak, soms is de voorstelling ook bewust afgesneden, waardoor die buiten de tekening lijkt door te lopen.
Zo zie je aan de rand van een tegelvloer de beentjes en rompen van mensen of dieren, de rest van het lichaam bevindt zich buiten het beeldvlak. In andere tekeningen worden gezichten of lichamen herhaald of gestapeld waardoor ze veranderen in een patroon. Bijna altijd snijdt Paul van der Eerden zware onderwerpen aan als eenzaamheid, geweld en verlating. Door de groteske en vaak humoristische stilering ontstaat er een relativerende afstand waardoor je die angsten en obsessies in het gezicht kunt kijken.